we will never return...or will we? 2014

ik zit een kilometertje of tien boven de grond ergens tussen Berlijn en Schiphol. Het was weer lekker vroeg vandaag. Satyricon is aan de beurt. Op Wave Gothic Treffen zullen zij black metal spelen voor de in latex, kant en netkousen gehulde kleurige menigte. (knap hoor, ook gewoon deze kleding blijven dragen in de tropische hitte die Leipzig in zijn greep houdt!) Deze en afgelopen maand is het festivalseizoen eindelijk fatsoenlijk begonnen en ik ben ondertussen bijna weer op first name basis met de security van Schiphol.
Vorige week was het na een radiostilte van bijna vijf maanden weer tijd voor Lordi om de stinkende monsterpakken af te stoffen. Een nieuw avontuur lag in het verschiet. Ondanks dat de zanger na de afgelopen debacles gezworen had nooit meer voet in Rusland te treden, ging het toch weer gebeuren. (Serieus, vorig jaar heeft hij de grond in Finland gekust, zo blij was hij om weer thuis te zijn). Maar voordat wij onze visa de dag van tevoren aangereikt kregen, moest er eerst nog even een showtje gedraaid worden in het Noorden van Duitsland, vlak bij de winderige Deense grens. De show die dag was eigenlijk in een roes voorbij gegaan; mede dankzij mijn griepje. Door de medicijnen kan ik me er eigenlijk maar bar weinig van herinneren, behalve de intense kleuren en kou. Toen we aankwamen op het terrein, dat op dat moment nog werd opgebouwd, stond er een stevige wind. het waaide zó hard, dat de achterflappen van het podium zo te keer gingen dat ze niet eens konden worden vastgemaakt (dag backdrop…). Bijna was wegens veiligheidsredenen de hele show afgelast, maar gelukkig ging de wind liggen en kon iedereen gewoon zijn gang gaan. Na de tochtige show (arghh, alle rook waaide meteen weg!) als een dolle terug naar het hotel. Helaas niet om te dutten, maar om de tassen in te pakken. Wat nou slaap? hup! vliegtuig in! Rusland, here we go again. Met lede ogen zag ik het al weer helemaal voor me. Ellenlange rijen bij paspoortcontroles, kapotte apparatuur en algemene inefficiëntie in het land waar ze graag heel veel stempeltjes op heel veel documentjes zetten. Maar het viel allemaal best mee! Ik kreeg bij de paspoortcontrole zelfs een glimlach toegeworpen! was ik wel in het juiste land? Ook nu mochten we niet naar het hotel. Nee, eerst even een show draaien! Not the best one ever (mijn spotmannetjes spraken geen Engels en ik had maar een half uurtje om 100 lampen te programmeren zonder lokale techneuten) maar voor Rusland toch echt wel goed! Even een uurtje bijkletsen met een Russisch vriendinnetje(geen vodka deze keer haha) en op naar het hotel, waar we maar liefst 6 uur lang op 1 oor mochten! Na een halve dag plains, trains en automobiles kwam iedereen gesloopt aan in Sint Petersburg. Na een geweldig diner en een wandelingetje langs de rivier was het wel weer welletjes. Pitten! Heerlijk! Na een bliksembezoekje aan een museum in de ochtend mocht de nerd mode weer uit (wooow mammoetmummies!!), en de metal mode weer aan. Knallen!!! Alweer een zeer acceptabele show voor Russian standards! Deze keer gelukkig iets meer assistentie en tijd. Dat mocht na de show gevierd worden met Russian Standard (ja, vodka ;-)) Maar toch. Op tijd het nest in, want om de hoek van het hotel lag een van werelds beroemdste musea. Is mijn innerlijke nerd mijn innerlijke feestbeest aan het verslaan? volgens mij wel, want die 2,5 uur Hermitage waren het dubbel en dwars waard! Laten we dat komende weken maar flink afstraffen met een paar potjes flinke metal op de volgende festivals \m/!