see you in hell 2013

Ik ben lekker thuis! Langzaam beginnen de toer offers voor het komende jaar weer binnen te komen. Maar eerst nog even vakantie! Iets met palmbomen.  De tourbusgeurtjes (iew!) ,  werkvloerhumor en herrie zijn nog niet helemaal uit mijn systeem. 2 maanden is erg lang en 44 keer op een rij twee knallende death metal setlists achter elkaar breken je toch wel een beetje op. Gelukkig ben ik nog steeds een van de gezegenden die na jaren in de muziekwereld een perfect gehoor heeft zonder piep of ruis. (Got to use protection ;-). Als ik de “echte” rotten in het vak moet geloven, mag ik van geluk spreken.

De laatste weken van de Morbid Angel/Kreator/Nile tour waren zwaar maar leuk. Na een veelbewogen rondje Finland, Zweden en Denemarken was het weer tijd om terug naar West Europa te gaan, waar de wegen nog niet bezaaid waren met dat irritante koude en witte spul. In Finland zaten we zelfs een keer vast in de sneeuw! Het was een aparte manier van wakker worden; met het gevoel dat je in een wasmachine lag, terwijl de buschauffeur verwoede pogingen deed om onze “blue bastard’ los te krijgen. Het nachtje doorhouden op de ferry de avond van tevoren gaf er nog een extra dimensie aan…Een van de muzikanten is er gewoon doorheen geslapen. Niet zo gek overigens, aangezien hij als een ware techno-viking de hele boot dermate onveilig heeft gemaakt dat hij een nachtje in een koude cel mocht zitten. 

Toeren in de winter brengt af en toe slapeloze nachten met zich mee. Niet alle wegen zijn zo “geweldig” onderhouden als die in Nederland, en dat maakt het soms een beetje spannend. Een wit wegoppervlak betekent voor mij steevast minder slaap. Dat was helemaal het geval toen op een gegeven moment een van de muzikanten aangaf dat we op de “Cliff Burton” road zaten. Het blijft “risky buisness” maar gelukkig weet de gemiddelde buschauffeur waar hij mee bezig is.  Zolang wij hem overdag niet uit zijn slaap houden, zal hij er voor zorgen dat wij ook een goede nachtrust hebben, en zal netjes alle stoepranden vermijden. Ik heb overigens ook een keer een niet zo fijne buschauffeur meegemaakt, die boos werd en met 80 kilometer per uur door het centrum van Parijs reed. “See you in Hell”, waren zijn laatste woorden. De volgende dag hebben ze een nieuwe maatschappij gehuurd.

De laatste week ging van een leien dakje. Een van deze shows was in Nederland. Het is heel gek, om je dagelijkse praatje met de lokale techneuten ineens weer in je eigen taal te doen, als je zo gewend bent om Engels of Duits te spreken op de werkvloer. Het is dan gewoon zoeken naar de juiste woorden! Duitsland was ook weer erg gezellig. Op een of andere manier weten de metalheads in dit land de shows altijd goed te vinden, en de sfeer zit er dan flink in. Bier und metal. De muzikanten deden er ook nog een schepje bovenop. Ze konden hun eigen kussen al bijna ruiken leek het, en dus gaven ze net dat beetje extra. Hier en daar een leuke afterparty, en de allerlaatste show was aangebroken. Vaak wordt er de dag van tevoren goed gefeest, omdat na de laatste show iedereen altijd veel te druk is met inpakken en zijn weg naar huis vinden. Afscheid nemen schiet er dan een beetje bij in.  Ik was de eerste die het feestje verliet, aangezien de laatste show vlakbij de thuisbasis was. Een uur na de laatste inlaad sessie zat ik op de achterbank van de auto, en  twee uur later lag ik lekker schoon in mijn eigen nest, met de laatste tonen die nog na galmden in mijn achterhoofd. Zonder piep ;-)