Fozzy 2015

Op tour heb je een iedere keer weer een hele eigen familie. Je zit 24 uur per dag bij elkaar op de lip en leert elkaar kennen. Door en door. Je werkt met en om elkaar heen. Soms deel je lief en leed. Soms niet. Op het einde van de tour zeg je doei, en het “normale” leven gaat door. Met je eigen vrienden en eigen familie. Missen doe je niet echt. Totdat er ineens slecht nieuws is. Zoals afgelopen maand. Een van de collega's met wie ik wereldwijd heb getourd is overleden. Velen van de aardschok lezers zullen hem gekend hebben. Fozzy. Drumtech van talloze bands, omgedoopt tot burgemeester van Tilburg. Deel van de Jon Olivas Pain familie. De laatste tour was nog net als iedere andere. Al kibbelend als broer en zus werkten wij ons door de tourdata heen, en voordat we het wisten was het weer tijd om doei te zeggen. Alleen wisten we dus niet dat het voor altijd zou zijn. Dat vind ik erg. Ik denk niet dat ik het me zal realiseren totdat we weer “on the road” zijn met Jon Oliva, en er weer eens in de bus wordt gerookt. Of wanneer er een dag vrij is en er een bbq in zijn huis in Tilburg zou worden georganiseerd. Of wanneer we ergens op de Rehperbahn in Hamburg dronken in een karaokebar belanden. Dat zal hard aankomen.     Momenteel zit ik ook in de tourbus (pas nummer 2 van deze tour...hopelijk gaan we het record van 4 keer bus wisselen deze keer niet verbreken). Gisteren in Italie kwam ik nog iemand anders van de Jon Olivas Pain familie tegen. Want dat doe je wel eens als je wereldwijd “familie” hebt. Samen hebben we het glas geheven op onze gevallen broeder. Al nummer drie van deze club; want ook de gitarist en geluidsman zitten ondertussen in de eeuwige tourbus. Zucht. Volgens mij is het best gezellig daarboven...