docu's en bikkelen 2013

Het lijkt alweer eeuwen geleden dat ik thuis op de bank zat met mijn pootjes omhoog. Dus toen ik mij realiseerde dat de deadline voor deze column met de snelheid van het licht naderde, was het even slikken. De (vrije) tijd vliegt. Gelukkig is er in de tussentijd genoeg gebeurd om hier weer wat zinnigs neer te zetten. Momenteel rijdt de bus van Mannheim naar Parijs, en ik zit op de grond met mijn bunkbed als bureau, want het is een beetje vol hiero. Dat krijg je als er 5 monsterpakken en maskers te drogen hangen in de backlounge van de bus, en niemand naar bed wil omdat het zo gezellig is. Tussen zulk feestgedruis krijg je natuurlijk niets samenhangends geschreven. Vandaag hadden we onze eerste vrije dag. Samen met de andere drie dames uit deze bus ben ik gezellig naar de spa geweest om een paar uurtjes te relaxen in een schone, rustige omgeving, ver weg van de flight cases, monitors en obsessieve fans die pas vertrekken als hun hele cd collectie gesigneerd is. De rest van de band en crew hebben videogames zitten spelen in de bus en de stad onveilig gemaakt. Om de dag fijn af te sluiten hadden we een familiediner bij de Indiër. Zo kunnen we er morgen weer flink tegenaan!  Een vrije dag wordt over het algemeen vooral uitgebuit om te slapen, helemaal op een tour als deze. De afgelopen dagen was het ontzettend bikkelen, met een gemiddelde van 14 uur per dag bezig zijn. In het ritme komen met een nieuwe crew, 2 nieuwe bandleden en een nieuwe show vol verrassingen. Het loopt ondertussen redelijk op rolletjes! Het was even passen en meten om verschillende show elementen en sketches onder de knie te krijgen, maar dan heb je ook wat! Mister Lordi is een ware kunstenaar die van tevoren altijd de raarste dingen verzint om de show zo spectaculair mogelijk te maken. De gesprekken die gevoerd worden van tevoren zijn dan ook best wel grappig en een flinke dosis fantasie en creativiteit zijn nodig om zijn hersenspinsels te kunnen volgen. Termen zoals “wheel of torture” , “giant skull monster thingie” en “scarbiebox” vliegen je om de oren. Van tevoren is het dan ook erg moeilijk om je voor te stellen hoe de show er uit komt te zien, helemaal zonder generale repetitie. Het podium ligt bezaaid met gekke dingetjes zoals afgehakte ledematen en skeletten, en de zanger gebruikt CO2 geweren en kettingzagen om extra theatraal over te komen. De nieuwe toetseniste krijgt het zwaar te verduren. Ze wordt namelijk onthoofd, en moet dan gewoon doorspelen. Hans Klok kan daar een puntje aan zuigen! Ook de drummer heeft een interessante act; deze gaat vlak voor zijn solo namelijk meters de lucht in. Spannend hoor, iedere keer is het weer met gekruiste vingers toekijken en hopen dat het allemaal goed gaat!

Nieuwe ervaringen zijn overigens niet aan te slepen op deze tour! Er is namelijk een documentairemaker met ons mee die alles wat er om ons heen gebeurt vastlegt. Van het strikken van de veters van de bandleden (nee dat kunnen ze niet zelf, hun schoenen zijn bijna een halve meter hoog!), tot het parkeren van de bus op een onmogelijke plek, en het wel en wee van de fans die in alle vroegte in de regen en de kou op de band staat te wachten voordat de bus arriveert. Weer eens wat anders dan oh oh cherso. Toch maar even opletten met wat ik er uit flap. Ben benieuwd wat het eindresultaat is! We zullen zien. Nu een paar uurtjes slaap pakken zodat we morgen weer lekker kunnen knallen!!!