First ever Hit the Lights! juli 2012

Hit the Lights 

Het is middaguur is aangebroken. Slaperig loop ik de zaal binnen waar vanavond de show zal plaatsvinden. We hebben een kleine zeshonderd kilometer afgelegd vannacht. Onze chauffeur is een koning! Geen enkele keer wakker geworden met het gevoel dat onze laatste seconden zijn aangebroken, zoals wel eens bij andere tours gebeurt. Binnen no time ben ik klaarwakker, want de geluidsman is even de speakers aan het uitproberen. Rammstein schalt met 105 dB door de zaal heen. Dat is nog eens wakker worden! Weer eens wat anders dan die irritante kerkbellen op zondagochtend als ik in mijn eigen nestje lig. Na een uitgebreid ontbijt, wat op een tour als deze een luxe is, laden we de trailer uit en begin ik met het programmeren van de lichtshow terwijl de rest van de crew begint met het opbouwen van de backline. Dagelijkse routine. Gitaren worden voorzien van nieuwe snaren, en na een paar uurtjes staat ook het drumstel er blinkend bij, net als de "vleugel" van Jon Oliva. Dat wordt een vette show voor alle zintuigen! Deze zaal wordt door vele bands als "thuis" bestempeld, mede dankzij de wasmachine, de hemelse catering en de lokale crew die altijd er voor zorgt dat iedereen happy is. Na een uitgebreide soundcheck en een korte jamsessie van de heer Oliva (zelfs stairway to heaven komt er bij hem nog mooi uit!) begint het wachten. De zaal stroomt langzaam vol en het is tijd voor de supports om het publiek op te warmen. Het is maandagavond, dus dat wordt een hele klus! Ondertussen zijn de bandleden zich aan het voorbereiden op de show. Mijnheer Oliva rekt zijn stembanden, terwijl de gitarist zijn shirt uitkiest, en de drummer onafgebroken op een bank zit te roffelen met zijn stokjes, waar hij er tijdens de show een stuk of zes van aan gort zal slaan. Het hele backstage gebeuren is de laatste jaren erg veranderd. Waar vroeger de groupies zwermden en de drank rijkelijk vloeide, wordt nu facebook gecheckt, thee gedronken en geskyped met het thuisfront. Gelukkig valt dat hele digitale gebeuren nog mee op deze tour, de muzikanten komen nog uit een tijdperk waarin men gewoon met elkaar praatte, in plaats van communicatie via het liken van elkaars status. 

De show was een groot succes! Ondanks dat het vakantie was, en maandagavond, ging het publiek te keer op de noten van Hall of the Mountain King, en met een goed gevoel naar huis. 

Na het afbreken van alle gear en het inladen van de trailer, worden door de crew de eerste biertjes geopend, en begint de strijd om wie het eerste in de douche mag. Geloof me, je voelt je niet echt schoon als er een stuk of 15 metalheads voor je zijn geweest, dat zijn een hoop haren in het putje. De reis gaat door naar Italie, dus iedereen moet snel de bus in. De ene kruipt regelrecht zijn bunk in, de andere blijft nog wat napraten. We delen de tourbus met twaalf man. Vijf bandleden en zeven crewleden, waaronder een gitaartech, drumtech, twee geluidsmensen, een tourmanager, chauffeur en lichttech. Langharige sardientjes in een metalen blik dat tourbus heet. Iedereen heeft een bed ter beschikking (meer een grafkist met gordijntjes) en een kastje ter grootte van een broodtrommel. Geloof me, aan het einde van een tour is het best wel tricky om je lekker uit te rekken tussen alle spullen die zich hebben verzameld. Ik snap nog steeds niet hoe een van de gitaristen zich om zijn drie gitaren heendrapeert om zo een dutje te doen! Ik kan me nog goed herinneren hoe ik eens wakker werd met mijn hoofd op mijn toilettas, mijn backstagepas aan mijn wang geplakt en mijn been op een stuk chocola. Privacy bestaat niet! Je zit een paar weken lang op elkaars lip, dus maar hopen dat het allemaal een beetje klikt, gelukkig is deze bus one big happy family! Op naar de volgende show!