Rusland 2013

Gewapend met een nieuw visum in mijn paspoort dat aardig vol begint te raken, begon mijn volgende avontuur weer op Schiphol. Terug naar het land der eeuwige vodkafonteinen. Rusland. Op de een of andere manier is werken met en in dit land altijd net ietsje anders als elders. Wachtrijen zijn net een beetje langer, ze hebben net iets meer stempels nodig en het concept “tijd”wordt niet ietsje anders geinterpreteerd. Als rondreizend “circus” moet je dan ook beschikken over een gezonde dosis geduld en een bovengemiddeld mcGyver vermogen, wil je uberhaupt langs de visumcontrole komen. De afgelopen weken heb ik hoofdzakelijk Satyricon door mijn Ipod laten knallen. Niet voor de lol, maar om de nummers in mijn hersenen te graveren, zodat ik deze black metalband er true en frostbitten uit kan laten zien op de buhne. Dat frostbitten komt overigens wel goed aangezien we niet alleen in Moskou en Sint Petersburg moeten zijn, maar ook in Siberie. (Blijkbaar zijn daar niet alleen maar goelags en rendierherders,maar ook metalheads). Spannend! Wat ook spannend is, is het feit dat dit mijn eerste tour met deze Noorse black metalheren is. Dus dat wordt weer een tijdje passen en meten. En diepe, analytische discussies voeren over de dynamiek en agressie van hun muziek en hoe het licht daarop moet inspelen. Deze band neemt hun performance heel erg serieus en er is weinig ruimte voor falen en eigen inbreng. Dit betekent dat na elke show de sociale media wordt afgestruind voor videos van de show om die te bekijken en te bespreken om de show te optimaliseren. Deze band vindt het zelfs zo belangrijk dat zij in het verleden zelfs sportpsychologen en -coaches hebben ingehuurd om op deze manier het onderste uit de kast te halen.

We mogen overigens van geluk spreken, want op de hele tour hebben wij een soort van “interpreter” bij ons, die er voor zorgt dat de Russen en “wij” elkaar ook daadwerlekijk begrijpen. Dat scheelt een hele hoop misverstanden, vragende blikken, grof taalgebruik en wilde handgebaren. De arme man rent de hele dag rond met een telefoon in zijn hand en regelt aan een stuk door. Blijkbaar is het in Rostov de normaalste zaak van de wereld dat de lichttechnicus OP het podium staat, en dat alle shows met een computermuis gerund worden, in plaats van op en lichttafel. Dat wordt interessant...

Tijd voor slapen is er nog niet echt geweest; ik denk dat we de meeste tijd hebben doorgebracht in busjes, zalen en op vliegvelden (alles bij elkaar 7 vluchten in 10 dagen). Er geldt een soort van murpheys law; hoe beter de hotelkamers zijn, hoe minder tijd we er in door kunnen brengen. Het broeikaseffect helpt ook niet echt, hier in zuiden van het land is het sovjet straatbeeld veranderd in een soort van Russisch Venetie, waardoor het verkeer overal vaststaat en wij minder tijd hebben om alles in goede banen te laten lopen. Gelukkig vliegen we wel met een redelijke vliegtuigmaatschappij, dus op dat front hoeven we in ieder geval minder te vrezen voor ons leven. Dus als het goed is, komende maand het vervolg van dit Russische avontuur, en het begin van het Japanse! \M/