skeletjes in het bos 2013

Het festivalseizoen loopt weer tot een einde. De rust in huize Hanneke is al weer een tijdje wedergekeerd. In plaats van zorgen dat de rocksterren op het podium er goed uitzien sta ik momenteel 1000 jaar oude schedels schoon te schrobben op een archeologische opgraving. Leuk voor de verandering. Even opladen voor het volgende tour seizoen! Er staat weer heel wat vluchten in de planning! Maar nu even geen wekelijkse tripjes meer richting Schiphol, en even geen chauffeurs meer die met een bordje met bandnaam er op staan te turen tussen de arrivals of er al iets langharigs en zwartgekleeds tussen zit die ze naar het festival of hotel mogen brengen. Je pikt ze er zo uit. Vooral in het vakantieseizoen. In Estland en Rusland was de rit naar het festival of hotel nog langer dan de vlucht zelf. De standaard vraag die na de landing gesteld word als iedereen samen met de gear en persoonlijke bezittingen op elkaar gepropt in het busje zit is : hoe ver is het nog? De vraag die volgt : kunnen we stoppen bij het volgende tankstation?

Na veilig teruggekeerd te zijn uit Rusland had ik nog een aantal fijne festivals in het vooruitzicht. Een van de festivals waar ik op een of andere manier ieder jaar weer achter de knoppen beland is Bang Your Head. Ook dit jaar was het weer een groot succes. De nodige biertjes werden genuttigd en er werd bijgekletst met menig bekende. Ja ja, ook werd er gewerkt! Na de show (die volgens Metal Mike heel saai was, maar waar ik het niet mee eens ben…hu hu) bleef de tourbus gelukkig nog even staan zodat er nog een beetje gefeest kon worden voordat de reis werd voortgezet naar Masters of Rock in Tsjechië. Ook daar ging het niet bestaande dak er af. Hopelijk volgend jaar weer.

Een aangename verrassing was het festival in Narva, Estland. Na een niet zo voorspoedige reis (vertragingen, overboekte vliegtuigen, arrogante baliemedewerksters en turbulentie) zette de chauffeur ons na drie uur rijden in the middle of nowhere eindelijk af in het spa hotel dat toevallig aan het strand lag. Aangezien we de volgende dag pas om vier uur op het nabijgelegen festivalterrein hoefden te zijn, was dat zeker geen straf. Uitgerust en uitgewaaid arriveerden we op het terrein van het bikerfeest. Het podium was recht voor een middeleeuws kasteel gebouwd in een zee van Harleys, en aan het lokale spit was een enorm varken aan het roosteren. Wat een sfeertje! Helaas hadden de locals de technische rider enigszins in de wind geslagen dus het werd een hele opgave om een goede show op te zetten met de lampen die er hingen en de gear die we tot onze beschikking hadden. Tijdens de show had ik het nog drukker dan normaal, want de geluidsman was in Nederland gebleven met een buikgriepje, met als gevolg dat ik tijdens de show constant tussen de licht- en geluidstafel heen en weer moest rennen om aanwijzingen te geven. Ik werd enigszins vreemd aangekeken door omstanders (maar dat ben ik gewend :p). De week er op was het tijd voor de laatste show van de zomer. Zweden. Alweer lag het terrein in the middle of nowhere, in het bos, waar de mugjes zich te goed deden aan de metalheads. Aangezien in Zweden alles goed geregeld was, ging het allemaal van een leien dakje en voordat ik het wist waren we de skeletjes die op het podium stonden weer uit elkaar aan het draaien om ze samen met de rest van de cargo voorlopig weer terug naar Finland te sturen. Tijd voor een “staycation” in Nederland en het lange wachten op de volgende tour!