avonturen aan de grens 2012

We zijn ver over de helft! 28 down, 15 to go. En maar eentje gecanceld tot nu toe. Best lullig voor de Turkse metalfans, die teleurgesteld moesten worden toen wij het land niet inkwamen omdat de truck een of andere stempel op een of ander papier miste. Dat was overigens niet het enige grensavontuur. Minsk hebben we ook weer overleefd, dus het proppen van de muzikanten in het pasfotohokje voor de visum foto’s was niet voor niets! Wit-Rusland kom je niet zo maar binnen. Naast het visum is er heel veel geduld is nodig. Maar ondanks de sneeuwstorm, de norse grenswachters die 4 uur nodig hadden om ons in en uit het land te laten, de staking van de Poolse vrachtwagenchauffeurs (17 km vrachtwagens voor de grens) en de topografische domheid van de mensen die deze tour hebben geboekt (570 km rijden vanaf de laatste show, geen extra reisdag en een van de moeilijkste grenzen aan deze kant van de wereld), hebben we het toch klaargespeeld. Na een reis van 18 uur en een supersnelle opbouw stond de eerste band rond twee uur snachts op de bühne in plaats van zes uur savonds. Kreator was om half zes klaar. En de zaal was nog steeds vol! Blijkbaar komen er hier niet zo veel bands vanwege het “gedoe”, dus ALS er wat speelt, gaan ze er ook voor! Zelfs op maandagavond. Kunnen wij nog wat van leren ;)

Oja, tijdens deze tour heb ik weer een nieuwe werkervaring! Een van de support acts heeft me ingehuurd, hoofdzakelijk om NIET het licht te doen tijdens hun show. De drummer vindt namelijk dat hij levend gekookt wordt als er ook maar 1 lampje op hem gericht is, de gitarist wordt gewelddadig van de rookmachine (echt! Hij heeft er al meer dan een van de bühne geschopt). De andere gitarist kan zijn fret bord niet meer zien als er iets flikkert (stroboscopen e.d.) en de bassist wordt scheel als er licht van onder of opzij komt. Ja ja, wij lichttechnici zijn ware martelaren volgens sommigen! Aangezien lokale lichtmannen en vrouwen dat niet altijd begrijpen, word ik nu dus betaald om tijdens de show een of twee knopjes omhoog en omlaag te schuiven en voor de rest eigenlijk gewoon zo min mogelijk moet proberen te doen. In een woord frustrerend, want ik had best wel leuke ideetjes om hun show ook wat extra’s te geven. Aan de andere kant vind ik het ook niet zo erg…nu kan ik namelijk lekker gaan backpacken na deze tour! Gelukkig laten de meeste bands mij over het algemeen mijn gang gaan achter de knopjes. Heerlijk, een band die vertrouwen heeft in je werk!

Ook al hebben we maar 8 vrije dagen tijdens deze tour, die over het algemeen rijdend, varend of wachtend bij de grens worden doorgebracht, is het toch best gezellig. Vaak is de was doen het belangrijkste op een dag als deze, maar soms moet je ook een beetje lol kunnen maken. Zo belandden we in the middle of nowhere in Bulgarije in een klein hotelletje op de dansvloer en nam een van de gitaristen de DJ tafel over. Dat was weer eens wat anders dan een potje metal! En heel wat anders dan wat de locals gewend waren, die eruitzagen alsof ze recht uit een jaren tachtig soap kwamen lopen.  Op een andere vrije dag belandde ik met wat collega’s in een kasteel op een berg in Salzburg. En een kerstmarkt met Glühwein! Zo kwamen we toch nog een beetje in de “holiday atmosphere”! Hoe dichter bij het Noorden we komen, hoe kouder en kerstiger het wordt (laten we het maar niet hebben over de 6 graden celcius in de bus vannacht…brr!!). Het landschap wordt ondertussen gedomineerd door een winter wonderland, en na morgen kunnen we ook rendieren verwachten (Scandinavië!). Zelfs onze bunks zijn nu versierd met kerstverlichting. Gezellig!

Ook al hebben we nog een Nederlander bij ons, Sinterklaas moet het helaas ontgelden. Vooral de Amerikanen kijken ons raar aan als ik de hele traditie uit probeer te leggen. Wat eigenlijk ook wel te begrijpen is. Achja, bijna tijd om thuis onder de kerstboom te gaan kijken wat voor kadootjes er liggen! Happy holidays!!! \m/