Spinal tap 2016

Het is middag, en ik lig even te relaxen op mijn hotelkamer. Ik heb momenteel rechtstreeks uitzicht

op een bevroren rivier waar ik zojuist op heb gelopen(!), en ga zodadelijk een dutje doen om even vooruit te slapen. Gisteren speelde Satyricon op het “House Of Metalfest” hier in Noord Zweden, en het was een groot succes! (voor Scandinavische standaarden dan...ik heb nog nooit zo'n doods publiek gezien! Maar als ik de locals mag geloven waren de mensen echt wel enthousiast!) Vanavond mag ik een tweede show belichten, dit keer van Destruction. Ik heb geluk gehad dit weekend! Twee bands waar ik regelmatig voor werk op het zelfde festival! Lekker cashen dus! Morgen gaat de wekker om een uurtje of 6, en de drummer van de band is jarig, dus ik verwacht enigszins een klein feestje na de show. Het wordt naar alle waarschijnlijkheid dus weer heerlijk afzien tijdens de drie verschillende vluchten naar huis morgen. Hier in het Noorden nemen ze metal overigens wel heel erg serieus! Zo serieus, dat ik zojuist een kamer voorbij liep waar een heuse powerpoint presentatie werd gegeven over metal. Volgens mij ging het over de kunstgeschiedenis ervan. Interesting! Ook hebben ze speciaal voor het festival bier gemaakt. Not at all hipster, want het heet dus gewoon “Ren In Blood”, en blijkbaar is er ook rendier bloed in verwerkt (tasty!). Toen ik vanochtend richting het ontbijtbuffet liep, ondanks het dikke pak sneeuw, voelde het even als zomer. De hele zaal zat namelijk vol met metalheads, die zich tegoed deden aan knackebrod, versgekookte eitjes en pannekoeken. Geen rare blikken van andere hotelgangers, want er was geen enkele non-metalhead te bekennen. Zelfs de jongeman bij de receptie had lang, zwartgeverfd haar en piercings. Het bracht me weer even terug naar de zomerfestivals, waar ik enorm kan genieten van dit soort taferelen. Het meeste nog van de “normale” hotelgasten, die nog net niet met open mond zitten te staren wat er allemaal om heb heen gebeurt. Ik kijk nu alweer uit naar deze periode. In de zaal zelf hadden overigens een paar “Spinal Tap” momentjes! Voor degenen die nog nooit van deze ontzettend gave cultfilm hebben gehoord : Een van de films die “on the road” het vaakst wordt gekeken, gequote en “geleefd” is Spinal Tap. Iedereen die in de muziekwereld zit en deze film uit 1984 niet gezien heeft wordt min of meer beschouwd als noob. Toen ik deze film voor het eerste zag ging er een wereld (van herkenning) voor me open. Het klopt gewoon! Iedere tour heeft wel een of meerdere elementen uit deze film, en iedere band heeft wel een of meerdere muzikanten die trekjes hebben van de acteurs. Het hoort er gewoon bij! Het “Spinal Tap” momentje van dit weekend : Hello Cleveland!!! Dat terugslaat op de scene waar de band in Cleveland optreedt, maar de weg naar het podium niet meer weet, en uiteindelijk via een verschrikkelijke omweg en pointers van de concierge de weg naar het podium weet te vinden. Wat een doolhof was deze zaal zeg! Een hele hoop deurtjes, kleedkamers en kantoren, maar het podium vinden? ho maar! Uiteindelijk is het allemaal toch nog gelukt, ben ik nu op “first name basis” met het kantoorpersoneel, en hadden allebei de bands een vette lichtshow! \m/