how to stay healthy on the road 2013

Zo. Dat waren de palmbomen weer. Helaas is mijn zes weken durende “sabattical” van de muziekwereld een beetje anders afgelopen als gepland. In plaats van dat ik momenteel met een kokosnoot, rietje en parasolletje ergens op een tropisch strand zit, lig ik momenteel te revalideren bij moeders op de bank, na tien dagen aan het infuus in Cambodja. “Welcome to the jungle”.

Wat mij op een interessant onderwerp brengt: De gezondheid op tour.

Zoals ik in eerdere columns al had vermeld, is het best moeilijk om gezond te blijven, vooral tijdens runs van langer dan een maand. Als er eentje loopt te snotteren, ligt binnen no time de hele bus voor pampus en zijn de medicijnen uit de “speciale trommel” van de tourmanager niet aan te slepen. Wat opvalt, is dat de gemiddelde Amerikaanse muzikant bijna meer pillen meesleept dan kleding. Voor ieder kwaaltje wat. Terwijl de gemiddelde Europeaan het doet met een paar paracetamolletjes, een diareeremmer en af en toe een plakje komkommer op de boterham. Toen ik eens tijdens het ontbijt tussen mijn Amerikaanse collega’s zat, telde ik maarliefst zeventien capsules en dragees. Voor 1 persoon waar niets mis mee was! Nu moet ik wel zeggen dat deze beste man hartstikke gezond is gebleven, maar dat vind ik dan wel weer een beetje ver gaan.  Doe mij maar een boterhammetje met pindakaas en een banaan om de dag mee te beginnen, en af en toe een multivitamientje, vooral als het winter is. De catering speelt ook een grote rol, vooral als je van snoepen houdt. Soms vergt het AL je wilskracht om naar een handje druiven of een wortel op de cateringtafel te grijpen in plaats van naar die vijf soorten chocolade, koekjes of snoepjes die door de lokale catering zo prachtig zijn uitgestald. After show food is ook een valkuil. Na een dag en avond keihard werken, waar ook de nodige fysieke kracht bij komt kijken, ga je echt niet het “lekkers” laten staan dat door de managers op de rider is gezet.  Niks is zo irritant als hongerig naar bed gaan. Gelukkig waren het afgelopen toer allemaal zorgvuldig geselecteerde volkorenbroodjes met van alles erop en eraan, maar ik weet nu al, dat bij de komende toer (Lordi) de after show delicatessen zullen bestaan uit kleffe burgers van de Mac, of pizza’s in alle soorten en maten. Het is niks nieuws dat die mooie latex kostuums van de bandleden na een paar weekjes toch iets strakker zitten dan eerder. Misschien toch maar wat mueslirepen inslaan, en met man en macht hopen dat ik over een maand weer gewoon kan rennen. Een half uurtje in de buitenlucht, weg van de geur van muzikanten, zweet en verschraald bier in de zalen doet wonderen voor de vitaliteit. Een beetje exercise is nooit verkeerd, en het is altijd fijn als er iemand bij is die met je mee wil doen. Zo heb ik van Nile de nodige Tai Kwondo lesjes gehad (erg handig!!), en met Kreator hier en daar een zwembad bezocht.

Maar over het algemeen slaat uiteindelijk het noodlot toch toe, en worden een voor een de band en crewleden geveld door de “tour bug”. Je voelt het aankomen.  Meestal gebeurt dat na een week of zes, als men toch al heimwee heeft, het bier en pizzalimiet is bereikt en de vitaminepillen en sportschoenen onder een dikke laag stof ergens in de bus vergeten rondslingeren. Maar gelukkig. Na een paar mandarijntjes, een paar dagen bunk-arrest en bruistabletten is men over het algemeen weer helemaal klaar om een mooie show neer te zetten. Een afgelaste show wegens een blessure of ziekte heb ik eigenlijk maar zelden meegemaakt. Het gevaarlijkste voor de show is toch als de vocalist verkouden wordt of last van zijn of haar keel krijgt. Wat kreeg ik van mijnheer Jon Oliva af en toe toch giftige blikken als ik hem weer een gember/salie/citroen/honingthee door de strot probeerde te gieten. “Am I supposed to drink this shit, where’s the jaeger??” , grapte hij tijdens de shows. Gelukkig had ie binnen no time zijn gouden keeltje weer terug. Bikkels zijn het hoor, die muzikanten! Een open wond op de gitaarvinger? Secondelijm er op. Gebroken poot? Overdag in een bakkie ijs, dan tape erom en spelen! Voedselvergiftiging? Emmer naast het podium! Griepje? Vtamine b12 shotje en gaan met die banaan! Even doorbijten en men mag weer verder met uitzieken in de bunk.  Gelukkig komt de lente er aan. De beste kuur ooit als je het mij vraagt!