stress, wat is dat? 2013

Oja, ik was weer even vergeten welke stresscategorieën het festivalseizoen met zich mee brengen. Het eerste wat ik op Hellfest tegenkwam was een heftig telefonerende en ijsberende tourmanager (de stoom kwam nog net niet uit zijn oren) en een hotelreceptioniste met een hulpeloze en niet-begrijpende Franse blik in haar ogen. Naast de problemen met de voor ons geboekte hotelkamers, waren er ook nog eens instrumenten kwijt. En niet alleen Morbid Angel was slachtoffer van de slechte coördinatie op het vliegveld van Parijs. Volgens een van de crewleden, die dit al vaker mee had gemaakt, is er op het vliegveld van Parijs een groot zwart gat met een bordje : Gooi hier alle instrumenten maar in. Het resultaat? Een krampachtige zoektocht naar een vervangende gitaar voor Morbid Angel. Het liefste eentje die lijkt op de custom made astro-x bc rich van mijnheer Trey Azaghtoth. Uhh. Juust. De queeste begon bij de “opslag” van het festival, waar ze voor extreme noodgevallen apparatuur en instrumenten hebben staan, maar na een snelle blik van de gestresste gitaartechnicus bleek al dat deze instrumenten het niet gingen worden. Wat nu? Ondertussen was ik ook maar even te hulp geschoten en ben ik bij de naburige kleedkamers en backstage lounges gaan checken of we er eentje van konden lenen (onderweg bijna een botsing met Jason Newsted en Phil Anselmo...hallo childhood heroes!!). Ik ben geen extreem goede gitaar kenner, maar ik moet wel zeggen dat de standaarden waaraan het scheurijzer moest voldoen redelijk hoog waren! Maar uiteindelijk is het dan toch gelukt. Nadat de gitaar half verbouwd en gepimpt werd met een reserve whammy bar en een ander set snaren was het dan eindelijk tijd voor de opbouw van het podium. En voor mij tijd om te programmeren. Ik had ongeveer een uurtje om tijdens de hartverwarmende klanken van Immortal op het podium tegenover ons. En dat was goed gelukt! Toch wel gaaf hoor, zo veel mensen die los gaan bij de show! De volgende dag mocht ik lekker uitslapen en aan het einde van de middag weer terug naar het terrein om bij een van de twee hoofdpodia de Lordi show te programmeren. Dat ging ook weer zo goed als van een leien dakje. Het enige dat niet helemaal volgens plan liep was het feit dat ik geen volgspot operators tot mijn beschikking had op het festival zelf. Dat moest ik zelf maar even regelen dan. Dus alweer en krampachtige zoektocht backstage. Deze keer niet naar een gitaar maar naar drie mensen die de volgspot voor mij wilden bedienen. Gelukkig had onze tourmanager goede connecties en stonden er tijdens de show de geluidsman en basstech (& zoon) van Twisted Sister de muzikanten op het hoofdpodium te beschijnen, en voordat ik het wist zat ik weer in het vliegtuig terug naar huis. Nog geen week later mocht ik weer terug naar het Schiphol. Na veel gedoe was ons Russische visum eindelijk geregeld. Maar er was iets mis met de tickets. Dus toen we net hadden ingecheckt ging mijn telefoon : “Hanneke, youre not flying, everyone is staying home”. Ohh! Jammer! Dan maar niet naar het land der eeuwige vodkafonteinen! Terug naar huis, en terug naar bed, om vervolgens weer wakker gebeld te worden : “Hanneke, you’re flying anyway!”. Ohh! Na uren vliegen en vast staan in het verkeer van Moskou kwam ik samen met de Nederlandse gitaartech dan eindelijk aan in middle of nowhere Rusland. En dan echt middle of nowhere Rusland, waar gewoon nog beelden van Stalin en Lenin op het pleintje stonden. In het publiek liepen dronken Russen rond in hun onderbroek, stond er recht voor het podium een grote brandweerwagen vol met mensen er op en werden er links en rechts lawinepijlen afgeschoten. Spannend! Net als de show trouwens, want niemand van onze crew en de lokale crew leken elkaar te begrijpen. Gelukkig was die uiteindelijk ook achter de rug en was het tijd om weer naar huis te vliegen en voor te bereiden op het volgende tripje.