plichtsbesef? 2015

Komend weekend wordt de eerste keer dit jaar dat ik voor de lol naar een festival ga. Dat zal voor mij wel even wennen zijn. Niks sjouwen, niet de hele dag alleen maar water of cola drinken, of de angst hebben om Bus-call te missen, niet kibbelen met andere licht techs over de tijd en het tijdstip waarop jij eindelijk aan de beurt bent om te programmeren, geen lobby call de volgende ochtend (maar lekker bij mams logeren die vlakbij woont!), en geen lange rijen op het vliegveld (ik kan met de trein!!). Betalen voor mijn eten en drinken, en in de rij staan voor de WC. Net als vroeger. Alleen is het nu toch een beetje anders denk ik. Want diep van binnen zie ik ieder scheef lampje, en zal geregeld het gevoel hebben dat ik “iets moet doen”. Een scheve blik naar de geluidstafel als het sein vanaf het podium gegeven wordt dat de band er klaar voor is, en het spannende gevoel als alle lichten gedimd worden. Dit festival, Bospop, is zeer nostalgisch voor mij. Dit hoort namelijk bij muziekcentrum de Bosuil, waar ik meer dan tien jaar geleden aan mijn lichtcarriere en achter de schermen carriere begonnen ben. (tip voor iedereen die met bands wil werken : begin bij je lokale poppodium als vrijwilliger!) Tijdens de opbouw van dit festival heb ik vroeger tientallen meters dranghek geplaatst, de grote feesttent aan elkaar geregen, pinnen in de grond geslagen met een moker, de volgspotten bediend, en op het einde van de dag lekker moe en voldaan biertjes gedronken, om de volgende dag weer lekker door te gaan met opbouwen zodat het terrein op tijd klaar is voor duizenden bezoekers. Je gaat heel anders tegen zo'n festival aankijken als je er eenmaal werkt. Ook komen er een aantal bands waar ik mee “on the road” ben geweest, zoals bijvoorbeeld Dream Theater. Ik was nog zo groen als gras, toen ik lang, lang geleden gevraagd werd om het licht te doen voor de support band van deze jongens. Dream Theater had een prachtige light rig bij met hele moderne apparatuur en een stuk of zestig toffe lampen. Waar ik er de volgende twee maanden maarliefst acht van mocht gebruiken. De rest hing namelijk te wachten achter een doek, dat net voor de main show omlaag zou vallen. Dat was wel een beetje frustrerend moet ik zeggen, want arena's zijn groot, en van acht lampies komt nou niet bepaald heel erg veel licht! Hierdoor was er dus genoeg tijd voor andere dingetjes, want de soundcheck van een band als deze met een miljoen toeters en bellen duurt lang. Heel lang. Vaak bleef er voor ons als support act daarna maar een uurtje over om alles klaar te zetten en te programmeren (wat voor mij meer dan genoeg was met 8 lampjes haha). Je wordt een meester in het doden van tijd! Er was zelfs nog tijd over om een beetje bij te beunen! Mijn andere baantje tijdens deze tour werd het volgspotten. Iets wat ik dus op Bospop geleerd heb! In een arena is dat best wel leuk! Je zit dan namelijk niet achter de schermen, maar tientallen meters er boven! Met een enorm lichtkanon tot je beschikking en een koptelefoontje waar de stressvolle lichttech bevelen in schreeuwt, zit je ver boven het publiek en zet je de muzikant in de spotlight. Wat een uitzicht! En best wel moeilijk in het begin! Doet me altijd een beetje denken aan een computerspelletje, want weinig muzikanten staan de hele tijd stil. Je moet dus constant opletten of ie rond rent en loopt, en goed blijven mikken. Een beetje een band heeft een volgspotter voor iedere muzikant. De lichttechnicus stuurt deze allemaal 'live' aan, tegelijkertijd met het bedienen van de lichttafel. Dat is dus best wel een extreme vorm van multitasken, en iets waar je als festivalbezoeker meestal niet op let. Let de komende tijd op festivals en concerten toch maar eens op de mensen aan de andere kant van de straaltjes in de lichttoren. Deze hebben de best view ever!! Ga ik ook doen komend weekend, met een biertje in mijn hand zonder plichtsbesef. Heerlijk! \m/