metallic waves 2014

Momenteel ben ik bezig met het afmaken van mijn vakantie, die ik een jaar geleden af moest breken vanwege het eindigen aan het infuus in een Cambodjaans ziekenhuis ( welcome to the jungle, hihi) Deze keer is het iets minder "eventful" en breng ik mijn tijd door op eilandjes met palmbomen en duiken tussen wild gekleurde visjes waar de gemiddelde glamrocker een puntje aan kan zuigen. Heerlijk. Het is momenteel dus duidelijk erg rustig in mijn metal wereldje. Al mijn inspiratie wordt opgekropt tot eind April, wanneer ik eindelijk weer mijn lichtkunsten mag botvieren op een nietsvermoedend publiek van een duits metalfestival. Een vloek en een zege tegelijk. Ik moet eerlijk toegeven dat ik vooral na de laatste drie maanden van afgelopen jaar een beetje last had gekregen van een acute vorm van metaal moeheid. Nu zal menig metalhead niet echt begrijpen wat dit inhoudt ( en tot voor kort ik ook niet), aangezien metal eigenlijk toch wel een "way of life" is. maar toch. Na maanden van onafgebroken touren, herrie aan mijn kop en een zee van wapperende haren om me heen was het me toch een beetje te veel. Ik was er even klaar mee. Het heeft mij zeker 2 maanden geduurd voordat ik de brute tonen van de goden der metaal weer kon waarderen en geen voorkeur meer gaf aan absolute stilte (de soundtracks van game of thrones en vikings niet meegeteld).

Vaak wordt mij gevraagd of ik de bands waarvoor ik werk ook daadwerkelijk goed vind. En weet je wat? Ja! Maar vaak, begint het daar niet mee. Voor de aanvang van de tour begin ik ruim op tijd met het leren van de nummers, net zo lang tot ik ze achterstevoren kan dromen. Tegen de tijd dat ze er in geramd zijn, heb ik een stuk meer begrip en waardering voor de nummers en de muzikanten. Ik geef toe, het ene genre is het andere niet en soms gaat het niet helemaal vanzelf. Toen ik een tijdje geleden gevraagd werd om te gaan werken voor Satyricon moest ik wel even slikken. Black metal is toch niet echt een genre waar ik me tijdens mijn afgelopen 15 jaren in de metalwereld in heb verdiept. Maar toen ik de nummers wat vaker beluisterde kon ik mezelf toch meer wegwijs maken in de wirwar van ruis, agressie en ingewikkelde riffs. Na uitgebreide besprekingen van de nummers met de muzikanten over de "beleving" van de atmosferen en verschillende impressies, en een interessante tour door heel Rusland is de waardering alleen maar gegroeid en alweer besefte ik mij hoe belangrijk de energie en podium presentatie van een band is, en hoe een belangrijke rol een goede en op maat gemaakte lichtshow daar aan toe kan voegen. Of dat nou black metal of progressieve metal is.

Of mijn metaal moeheid helemaal over is? Dat valt nog te betwisten. Op een of andere mysterieuze wijze dook "mother north" op in mijn verder rustige vakantieplaylist en ik moest waarempel glimlachen (hihi, passend voor black metal ;-)). Alhoewel het geruis van de palmbomen om mij heen, het getinkel van ijsblokjes in mijn glas en het golven van de heldere zee aan mijn voeten mij momenteel toch nog meer als muziek in de oren klinken...\m/