barbie box 2013

Zo, de Lordi tour zit er weer op! Wat was dat weer een prachtige ervaring! 6 weken lang lachen en omringd worden door positiviteit en monsters. De geur van zweet en dagelijks gedragen latex in de backlounge werd er warempel draaglijk van. De laatste anderhalve week ging dan ook van een leien dakje. En als kers op de taart waren we ook nog eens in de UK! Geen taalbarrière en moeilijk gedoe. Indian food en Sushi om iedere hoek, afgewisseld door zonneschijn (een plaatselijke bui) en Guinness. De laatste show was aangebroken voordat we er erg in hadden. Natuurlijk was de laatste show in de kleinste zaal van de hele tour. Dat betekende dus dat een hele hoop special effects niet konden worden uitgevoerd. Zeker geen “six skeleton stage”, zoals onze backliners het zouden noemen. We hadden zes prop-skeletten mee die perfect op de grotere podia pasten. Helaas moesten we het op de kleinere met een of twee doen.  Ook de levensgrote “barbie box” en het Eddie-achtige rijzende monster achter de drumkit moesten het ontgelden. Best balen voor de drummer, die hierdoor geen adempauze kreeg en meteen door moet knallen tussen twee relatief zware nummers. Het is hem een paar keer zwart voor de ogen geworden, maar gelukkig kreeg dit dappere monster het iedere keer toch weer klaargespeeld zonder van zijn kletsnatte drumstoel te donderen. De kleine podia zijn vaak ook nog eens heel erg warm. Nu hoor ik “normale” bands wel eens klagen over de intense hitte (het is niet comfortabel spelen met van die hete parcans in je nek…) Dus ik kan me al helemaal niet voorstellen hoe deze volledig in latex en masker gehulde heren en dame het iedere keer weer klaarspelen. Zal wel het Finse bloed zijn, gewend aan sauna’s enzo…

De laatste rit in de tourbus was zo voorbij. Iedereen was doodvermoeid na 6 weken lang keihard werken. Een snel afscheid van de buschauffeur en een paar vroege vogels en voordat ik het wist stond ik samen met de geluidsman op het station en verdween de grote blauwe bus aan de horizon. Wat vliegt de tijd! Een saaie treinrit naar huis (hoe moest dat ook al weer met die ov-chipkaart?), een verward bezoekje aan de supermarkt (o ja, ik moet weer zelf voor eten zorgen!) en anderhalve week lang lekker suf kluizenaartje spelen op de bank (normaal leven? Wat is dat?) en ik was weer terug in de realiteit beland. Tijd om me voor te bereiden op het festivalseizoen! Geen indoor shows en fans die alleen maar komen voor die ene band.  Nieuwe bands “ontdekken”, lekker meezingen met Kiss, Twisted Sister en Iron Maiden, en tot in de vroege uurtjes met wildvreemden biertjes drinken een bbqen op de camping. Gezellig! Nu ik in de muziekwereld werk speelt het meeste werk zich af achter de schermen, en verandert je kijk op deze leuke festivals enigszins. Relaxt rondhangen zit er niet meer bij. Voorbij zijn de dagen van in het gras liggen met een biertje! Het zijn allemaal bliksembezoekjes. Invliegen op de dag van de showen weer naar huis de volgende dag. Tussen de bands en andere technici door programmeren, snel opbouwen, showtje draaien, afbreken en op naar het volgende festival! Het is een wirwar van drumkits en guitar worlds achter het podium! Als de lokale crew en het stage management een beetje professioneel zijn, is het een georganiseerde chaos. Omdat er zo veel verschillende bands zijn overal, wemelt het van de bekenden, dus meestal is het wel erg gezellig en met een beetje geluk kun je na de show toch nog even lekker in het gras liggen met dat biertje en de dagelijkse tourbeslommeringen doornemen voordat we weer de bus of het vliegtuig in worden gesleept. Lekker!