een paarduizend vragende gezichten 2014

Mei 2014. 1 festival op de teller. Het seizoen komt langzaam op gang. Samen met de Noorse black metalmannen en de super crew hebben we het Ragnarok festival in Duitsland platgeblazen. De stoere duitsers met drinkhoorns en berenvellen gingen los. Om eerlijk te zijn waren er eigenlijk vrij weinig noemenswaardige metal aspectjes om er een volwaardige column van te maken. Daarom nu maar een ander onderwerp.“Worst show ever”. Iedere tour heeft er wel een. Zo'n show waarin echt alles mis gaat. In de afgelopen aardschokken heb ik hier en daar een aantal “bumps in the road” beschreven waar een gemiddeld tourend persoon mee te maken heeft. Mijn top 3. Op de derde plaats; Symphony X in de balkan een paar jaar terug. Zij speelden in het voorprogramma van Dream Theater tijdens een tour van 2 maanden. De lichtmeneer van Dream Theater had besloten dat er een Kabuki (enorme vlag die omlaag valt tijdens het openingsnummer) op werd gehangen, waardoor Symohony X het maar moest doen met 6 lampen voor en 8 lampen achter. Daarmee ben je snel uitgeprogrammeerd kan ik jullie vertellen.Er waren zelfs dagen dat ik wegens het overhebben van tijd worteltjes zat te schillen bij onze meereizende catering. Dagelijks speelden ze in Arena's voor minstens tienduizend man. Zo weinig lampen tot je beschikking hebben was best wel frustrerend. Enfin. Ik heb er maar wat van gemaakt. Ook op de “worst day ever” van die tour. Het ging allemaal nog redelijk voorspoedig ondanks de probleempjes die zich eerder voordeden met de stroom (en het gebrek daarvan). Totdat een van ons te veel stroom gebruikte, en midden tijdens de set al het licht uitviel. De huistechnicus was in geen velden of wegen te bekennen, en mijn ergste nachtmerrie werd werkelijkheid. Een paarduizend vragende gezichten die zich omdraaiden richting de mixtafels, en een band die het ook niet helemaal begreep, maar gewoon maar gelukkig gewoon doorspeelde. Na een aantal woeste handgebaren naar de meneren van de volgspots die het wel nog deden maar niet begrepen wat ik van ze vroeg (nee, in de Balkan is Engels geen tweede taal...) ben ik -in de arena- naar beide zijden gerend om die twee enige werkende lampen zo groot mogelijk op het podium te schijnen, zodat de band en het publiek nog iets konden zien. Zo heeft de band de show af kunnen maken, en had ik de rest van de avond vooral hele slechte zin. Het was overigens ook tot twee keer toe bij Dream Theater gebeurd, dus ik was niet de enige met kramp in de tenen van het krommen. Op de tweede plek staat WASP, ergens in de UK. Tijdens de show is er iemand op het kabeltje van de rookmachine gaan staan. Tijdens een gitaarsolo. De hele zaal stond blauw en het enige wat men nog zag waren de flikkerende lampjes op de gitaar. Oeps! (gelukkig was er geen massahysterie uitgebroken). Toen mocht er voor de rest van de tour geen rook meer op het podium van mijnheer Lawless, waardoor het visuele aspect van de shows ontzettend werd gecomprimeerd. Een show zonder rook is namelijk als een friet zonder mayo. Maar de aller aller “worst show ever” award gaat toch echt naar Praag afgelopen jaar. En niet alleen vanwege het licht (wat er nauwelijks was). NIKS was geregeld. Ten eerste mocht de bus niet blijven staan op z'n plek, wat we van tevoren niet wisten, dus we moesten ontzettend haasten in de stromende regen, om alle spullen uit de trailer in de zaal te krijgen (denk :verwarde muzikanten op straat in pyama en stressende tourmanagers). Er waren nauwelijks stagehands, waardoor de band zelfs mee heeft moeten helpen (dit is uit den boze). Eenmaal in het gebouw moesten de spullen 4 trappen op, en er was geen plek om ze te stallen, behalve in de enige kleedkamer met de afmetingen van een luciferdoosje. Toen hadden we nog ongeveer anderhalf uurtje om alles klaar te maken. Er was geen lichtman, dus er werd verondersteld dat ik wist hoe alles werkte in de zaal (uhh help?). Er was wel een geluidsman, maar volgens mij was dat helemaal geen geluidsman. Niemand sprak Engels, waardoor het samenwerken erg onhandig werd. Er was geen echt eten, en tijdens het voorprogramma werd ik samen met onze geluidsman buitengesloten op straat, en kwamen op het nippertje weer binnen. Om over arbo veiligheid maar niet te spreken. Met de stroboscoop, die een eigen leven leidde tijdens de show heb ik gaten gebrand in het drumtapijt, en bij de front of house was geen dranghek, waardoor de geluidsman en ik het samen moesten doen met 1 human shield dat tijdens de show zelf ook aardig wat biertjes stond weg te tikken. Niet leuk hoor, werken in een zee van dronkelui die niet zonder morsen hun bier parkeren op je lichttafel en er dan ook lekker op gaan leunen. Oja, de helft van de band en crew had de griep. Allemaal van die dingen dus. Gelukkig voor de fans werd de setlist ook niet ingekort. Hierdoor was de lijdensweg voor iedereen maximaal. Volgens mij hadden we nog nooit zo snel ingepakt om weer in te laden en deze zooi achter ons te laten en lekker naar bed te gaan. Alleen lukte dat dus niet, aangezien het trappenhuis ook de hangout plek was van de fans, en de tourbus in geen velden of wegen te bekennen was. Maar gelukkig. Na regen komt zonnenschijn, en kwam ook de bus opdoemen vanuit de donkere horizon, om ons vervolgens naar een awesome locatie te brengen waar alles tot in de puntjes geregeld was. Best show ever!\m/