ik ga op tour en neem mee 2014

Aangezien ik even geen shows te makken heb, ga ik het even hebben over het leven in de tourbus, en dan vooral dingetjes die veel mensen vergeten mee te nemen en daar vervolgens enorm veel spijt van hebben. Daarom : “Ik ga op tour en neem mee”.

Met stip op 1 : Slippers! Naast bescherming tegen de gore lange haren in het doucheputje, hebben deze dingen nog een ander nut. Ze beschermen je tegen het fenomeen pisvoet in het bus toilet. Stel je even voor dat er in de bus een feestje gaande is waarin de alcohol rijkelijk vloeit, en er nog zo'n 1000 km moet worden afgelegd. Buiten is het enorm pokkeweer, dus de schoenen zijn uit om het binnen zo schoon mogelijk te houden. Er is redelijke tijdsdruk om op tijd op de volgende plek te arriveren voor het concert. Net zoveel druk alsop de blaas van de passagiers. Er wordt niet gestopt voor iedere “boodschap”. Dit kan af en toe redelijk tricky zijn, vooral in de oostbloklanden waar de wegen alles behalve “westers” zijn. Aangezien de gemiddelde tourende man zichzelf veel te stoer vindt om te gaan zitten op de plee in de tourbus, en al geen idee heeft waar een wc-bril voor is, is het voor dames een redelijke opgave om het hele ritueel zonder kokhalzen te doorstaan. Probeer maar eens in de ski houding boven een klotsende pot te hangen terwijl de bus door een gat in de weg rijdt. Uit den boze? Een “number 2” doen op het bus toilet. Voor degenen die het echt niet kunnen ophouden is er de “hot bag”. Oftewel een plastic zak die je in de rijdende dixi hangt, voldrukt, en vervolgens discreet op het eerstvolgende tankstation dumpt. Ja. Dit gebeurt echt. Ow, ik wijk van het onderwerp af! Op naar de volgende onmisbare objecten : HEEL VEEL ondergoed! Soms zijn wasmachines nou eenmaal niet in de buurt, en duurt het heel lang voordat je de tijd hebt gevonden (en de locatie) om een wasje te draaien. Sommige zalen in Europa staan bekend om de wasmachine die ze hebben. Op de dagen dat de shows in deze zalen plaatsvinden is er ineens heel veel “suspicious behavior” en staat iedereen op het moment dat de bus de hoek om komt rijden in de startblokken met de overvolle waszak om als eerste bij de wasmachine te arriveren. Complotjes worden gesmeed (zullen wij samen onze shirtjes wassen?), en als je de timer op de machine niet in de gaten houdt, wordt er lekker asociaal voorgedrongen. O ja. De artiest heeft voorrang. Tel uit je winst. Handig dus om net dat onderbroekie extra te hebben.

Babydoekjes. Niet alleen voor de billetjes, maar ook om de makeup van de smoeltjes te poetsen . Corpse paint is straf spul. Ook weet je nooit of de douche in de concertzaal werkt of dat er genoeg tijd zal zijn om te douchen na de show. Lekker op z'n frans (jak).

Instant noodles, pindakaas, curry en sambal. Soms is er na de show niks meer te eten. Of zijn er alleen maar saaie broodjes kaas. Gelukkig staat er in de meeste keukentjes in tourbussen tegenwoordig een tosti ijzer en een waterkoker (tot frustratie van de chauffeur, want de stroomvoorziening trekt dat niet altijd even goed). Soms vergeet je de dag voor een vrije dag te “hamsteren” bij de zaal, en als je dan wakker wordt ergens in the middle of nowhere, is er alleen nog pizza van eergisteren. Lang leve je secret stash. Je moet wel een olifantenhuid hebben als je dit doet trouwens, want de jaloerse en hongerige blikken die je vangt zijn zeer venijnig. Voorbereiding is alles.

Oordopjes. De muzikant in de gemiddelde ameriaanse band is vaak enigszins corpulent, met als gevolg dat er een waar snurkorkest plaatsvindt iedere nacht. Meestal ben je op het einde van de dag redelijk bekaf, en slaap je als een roosje, maar soms zijn deze dingen toch echt verrekte hendig.

En last but not least. Vergeet je tandenborstel en gaffa tape niet! \m/