wtf doe ik nu weer 2012

 Als roadcrew worden er vaak vreemde dingen van je gevraagd die eigenlijk helemaal niets te maken hebben met je werk. Zo was ik bijvoorbeeld afgelopen weekend op het o zo modderige wacken de veters van Mister Lordi aan het strikken. "Hoe ben ik hier nou weer beland geraakt?" vraag ik mij dan hoofdschuddend af, mijn enige echte taak was het belichten van een enorm vikingschip inclusief stoere vikingen met alles er op en er aan. Okee, eigenlijk weet ik dat ook wel. Sinds vorige toer met deze band ben ik ook verantwoordelijk voor de "wardrobe". Daar komt veel gaffa tape, naald, draad en zelfs vodka bij kijken. Zo raakt de mummie bijvoorbeeld geregeld verstrikt in zijn mummiewindsels en de zanger breekt de hele tijd zijn hele pink er af. De bassist, een soort van enorme gemuteerde stier, kent zijn eigen krachten niet, dus die heeft constant een kapotte "poot"veter. That's where I come to the rescue. Gelukkig is er nu ook iemand die voor de props zorgt, dus ik hoef me geen zorgen te maken over of er nog wel bloed in de kettingzaag zit, of de afgehakte ledematen wel op hun plek liggen en waar die tweehoofdige foetus nu weer is gebleven. De vodka? Die is om het zooitje te ontsmetten. Je wil niet weten hoe de bus ruikt na 2 maanden optreden in latex pakken. Apart. Daar is overigens een keer flinke strijd om geweest. De keuze moest toen worden gemaakt of het belangrijker was om de pakken te ontsmetten, of de 48 uur durende busreis van Zuid naar Noord Europa te ‘overleven’. Het blijven Finnen, dus drie keer raden...Podiumkleding verdient overigens een column op zich; je moet je dus voorstellen dat op zo'n lange tour een wasmachine vaak ver te zoeken is. Na een week of zo, sluit je neus zich vanzelf af voor dit soort interessante geurtjes. Of zal dat de bus airco zijn? Wie zal het weten. “Hanneke,how does this laundry machine work?Please help me!”.Het is toch een soort van "moeder" status die je als vrouw on the road af en toe voor je kiezen krijgt. Op de ‘vrouwenskills” word geregeld een beroep gedaan. En dan bedoel ik natuurlijk niet de “skills” waar de groupies voor zijn...Ik heb op tijd geleerd dat het niet slim is om de spreekwoordelijke pen in de spreekwoordelijke bedrijfsinkt te dopen. Als busmama ben jij degene die mag helpen met het mooi steil maken van de lange lokken en het uitkiezen van het podiumshirt. Ook je makeup is niet veilig, want met een pukkel willen ze natuurlijk niet het podium op! Ook zijn vrouwenhanden blijkbaar beter geschikt om oordopjes die te ver zijn doorgedrukt met een pincet uit de gehoorgang van een gitaarvirtuoos te pulken. Hoe ze daar beland zijn weet ik nog steeds niet,maar het was een heel gedoe!  Nu klinkt het alsof deze stoere mannen allemaal ontzettende moederskindjes zijn! Nou, dat valt (meestal) wel mee hoor. Ik leen ook wel eens hun shampoo ;-)