GROUPIES 2014

Fans versus Groupies. Een interessant fenomeen. De ene band heeft er meer dan de andere. En de ene band gaat er anders mee om dan de andere. Het liefste woon ik in een tourbus waar alleen de crew en muzikanten welkom zijn. Het is en blijft je (tijdelijke) huis, en in je echte huis laat je natuurlijk ook niet zomaar vreemdelingen binnen. Maar helaas. Soms zijn er bands met leden die het liefste de hele dag lopen te krikken. Als het even niet gebeurt, raken ze gefrustreerd en is de sfeer niet te genieten. Hier komen deze verbloemde dames van lichte zeden goed van pas. Voor iedereens gemoedsrust. Daarvoor zijn er de meisjes die er alles aan doen om bij de muzikant te zijn. Let me rephrase that. EEN muzikant. Want het is cool. Het maakt haar niet uit wie haar allemaal is voorgeweest. En het maakt de muzikant ook niet uit wie hem is voorgeweest. Een win win situatie dus. Voor iedereen in de tourbus, want dat scheelt weer voor de algemene stemming. Soms is het toch wat minder. Er zijn namelijk ook groupies die niet zo goed snappen dat mensen die op tour zijn aan het werk zijn. Iets met respect en zo. Meisjes die niet zo goed snappen dat al dat eten en drinken dat er staat onze brandstof is. Tegen de tijd dat je klaar bent met werken, en de trailer is ingeladen, is een broodje of een (ondertussen koude) pizza best wel belangrijk. De laatste keer dat je gegeten hebt is waarschijnlijk ongeveer 6 uur geleden en het is best wel hard werken. Honger. Een beetje zuur dus, dat als je dan de kleedkamer binnen komt om je tanden in deze vettige hap te zetten, deze al half (of helemaal) is aangevreten en bepoteld door de handen van iemand die niet eens in de bus woont. De handen waarvan wij weten waar ze geweest zijn en niet in de buurt van je eten wil hebben. Het zelfde geldt voor andere versnaperingen zoals bijvoorbeeld bier. Dat dan ook weg is. Bus etiquette? Nooit van gehoord. Pleepapier in de plee. Of zelfs een dikke drol. Herrie maken in het slaapgedeelte. Niet echt charmant. Dronken dirty talk om 7 uur sochtends. Soms worden ze wel eens opgepikt in de ene stad en gedropt in de volgende. De reiskosten zijn dan voor de muzikant. Sommige groupies zijn gelukkig wat discreter. De echte pro's. Die vind ik dan wat fijner. Deze dames hebben enigszins respect voor de crewleden en zijn wat beleefder. (ik krijg ook geen jaloerse blikken van deze meiden omdat ze weten wie ik ben en wat ik op deze tour doe, kortom, ze zien me niet als bedreiging). Ze blijven van je eten af en vragen netjes of ze iets uit de koelkast mogen halen. Deze meisjes hebben vaak jaren “training” gehad en sommige ken ik ondertussen zelfs bij naam. Begrijpen zal ik ze overigens nooit.

Groupies zijn overigens iets heel anders dan fans. Fans geven om de muziek. Om de hele band. Deze band heeft iets voor ze betekend. De muziek heeft ze gevormd, of door een moeilijke periode in hun leven gesleept. Ze waarderen dat. Ze zijn dankbaar om hier over te kunnen praten met de muzikant. Of zelfs met de crew. Ze nemen wel eens kadootjes voor je mee, en weten wie je bent. Sommige worden vrienden. Soms is het wel fijn om even bij te kletsen. Of ze leiden je rond in hun stad. Gezellig, want je hebt toch iets met elkaar gemeen. De muziek.

Er zijn ook irritante fans. Fans die na de show voor het podium staan en met zijn allen je blik proberen te vangen. “Please give me guitar pick, Drumstick, DRUMstick, GIVE ME A DRUMSTICK BITCH!!!!!”. Als je dan vriendelijk naar ze lacht en zegt dat deze op zijn, of verwijst naar de merchstand om er eentje te gaan kopen, krijg je de raarste opmerkingen naar je hoofd geslingerd. Alsof jij daar wat aan kan doen!!! Sommigen zijn zo onbeschoft dat ze na de show het podium op klimmen om eigenhandig een setlist van het podium te trekken. Of een plectrum van de guitar stand. Lekker aso!!! Maar ach. Showbizz he. Het hoort er allemaal bij \m/.